Büyük Rozorov Ormanı’ndaki savaşın ardından Leon, Maria ve Solon’la bir grup kurdum ve resmen kahraman olarak tanındım.
Kraliyet sarayına ilk çıktığımda havada garip bir huzursuzluk vardı.
Herkes, “Leon ve diğerleri varken neden böyle biri?” diye düşünüyordu herhalde. Ben de aynı fikirde olduğum için pek aldırmadım.
Kralın şahsen benden büyük bir beklentisi varmış gibi görünmüyordu ama sonuçta son derece yetenekli insanlardan oluşan grubumuza umut bağlamıştı. İblis Kral’ın ordusuyla savaş gittikçe kötüye gidiyordu; umut bağlamaktan başka çaresi yoktu.
İşte o sırada kral beni Prenses Alexia’yla tanıştırdı.
“Bu kızım Alexia. İblis Kral’ı öldürmeyi başardığında seni onunla evlendirecek, ülkemizin bir sonraki kralı yapacağım.”
Onu ilk gördüğümde, Ne güzel bir kız, diye düşündüm.
İpek gibi uzanan sarı saçları ve mücevherleri andıran güzel mavi gözleri, zekasını yansıtıyordu. Daha on iki yaşındaydı, yüzünde çocukluk izleri vardı; ama Maria’nınkinden farklı, vakur bir güzelliğe sahipti.
“Saygıdeğer Kahraman, lütfen İblis Kral’ı yenip dünyayı kurtarın. Dönüşünüzü bekliyor olacağım.”
Elinden gelen en güzel gülümsemeyi yüzüne yerleştirip bana bunu söyledi.
Kendini zorladığını düşündüm. Sonuçta on iki yaşında bir kızdı. Gelenekler ne gerektirirse gerektirsin, kendisinden altı yaş büyük, sevmediği bir erkekle evlenmek istemesi mümkün değildi. O da gerçek duygularını bastırıp ‘prenses’ rolünü oynuyordu.
“Prenses, söz veriyorum. İblis Kral’ı mutlaka yeneceğim.”
Sadece onun duyabileceği kadar alçak sesle söyledim.
“Ama buraya dönmeyeceğim. Bu yüzden siz sevdiğiniz biriyle evlenin.”
Gerçek kahraman olmadığım için prensesle evlenemezdim. Kral olmaksa haddimi katbekat aşardı.
Hem karşımda duran bu güzel kızın geleceğine kendisinin karar vermesini istiyordum. Ona böyle bir seçenek sunmak istemiştim.
Sözlerimi işiten Prenses Alexia şaşkınlıkla kocaman mavi gözlerini kırpıştırdı.
Sanki onun gerçek yüzünü görmüş gibi sevindim.
Bu tür çocukların geleceğini korumak için de savaşıyordum. Böyle düşünürsem sahte bir kahraman olsam bile yoluma devam edebilirdim.
────
Sarayda bizim için şölenler düzenlenmiş, grubumuzun bütün üyelerinin portreleri yaptırılmış, günlerce ağırlanmıştık. Bize kullanışlı ve kaliteli donanımlar verilmişti; yalnız kılıcımı değiştirmemiş, sadece bakımını yaptırmıştım. Çünkü sonuna kadar bu kılıçla savaşmayı düşünüyordum.
Sarayda kaldığımız süre boyunca en çok Leon’la kılıç çalıştım. Kılıç kullanmam epey gelişmişti ama hala onun seviyesine yaklaşamıyordum.
Yine de saldırı ve şifa büyülerini sık sık kullanarak dirençli biçimde savaşabiliyor, onunla bir ölçüde başa baş dövüşebiliyordum.
“Dövüş tarzın hala çamura saplanmış gibi.”
Leon böyle değerlendirmişti ama kötü niyeti yoktu. Kendisi de canavarlarla savaşırken böylesi bir tarzın gerekli olduğunu biliyordu.
Öte yandan hem dayanıklılığımı hem büyü gücümü aynı anda harcadığım için çok çabuk tükeniyordum. Antrenman bitince olduğum yere yığılırcasına uzandım.
“Ben önden gidiyorum.”
Leon’sa hala dinçti. Dövüşte başa baş gitmiş olsak da hareketleri son derece ekonomikti; gücünün çoğunu korumuştu.
Leon gittikten sonra biraz dinlenip güç toplamaya çalışırken yanıma biri yaklaştı.
Prenses Alexia’ydı.
“İzledim seni.”
İlk tanıştığımızdan çok daha rahat, hatta kaba sayılabilecek bir dille konuşuyordu.
“Leon kılıçta senden daha iyi. Ben de kılıç dersi alıyorum, anlayabiliyorum. Senin dövüşün ne güzel ne de... nasıl desem... pek yakışıksız.”
Görünüşüne uygun şekilde açık sözlü bir prensesmiş. İstemeden gülümsedim.
“Şey... Ne diyeceğimi bilemedim. Kraliyet ailesiyle nasıl konuşmam gerektiğini pek bilmiyorum.”
Görgü kurallarından hiç anlamıyordum. Soylularla ve yüksek mevkidekilerle çoğunlukla Leon ya da Maria ilgilenirdi. Nasıl davranmam gerektiğini gerçekten bilmiyordum.
“Normal konuş. Kahramandan böyle şeyler beklemiyorum.”
Görgü kurallarına çok takılan biri değildi anlaşılan. Bu beni rahatlatmıştı; ondan daha da hoşlandım.
“Ben pek güçlü sayılmam. O yüzden ne kadar yakışıksız ya da kaba görünürse görünsün yalnızca kazanmaya çalışıyorum.”
“Kahramansın ama güçlü değil misin? Öyleyse İblis Kral’ı nasıl yeneceksin?”
Beni küçümsemekten çok içten bir merakla soruyordu.
“Nasıl mı? Her türlü yolu deneyerek, sanırım.”
“Mesela?”
“Diyelim ki İblis Kral’ın kalesi yanabilecek bir yapı. O zaman kaleyi ateşe verip onunla birlikte yakabilirim.”
“Kaleyi mi yakacaksın!?”
Prenses Alexia elini ağzına götürüp inanamıyormuş gibi baktı.
“Yağ kullanır, rüzgarın hızını ve yönünü de hesaba katarım. Yapabilirsem işler çok kolaylaşır.”
“Bu hiç kahramana yakışmıyor. Korkunç hilekarlık! Ben de bir ara kahramanlığın suikastçılığa benzediğini düşünmüştüm ama gerçekten böyle bir şey yapacağını sanmazdım...”
Prenses Alexia şaşırmış görünüyordu.
“Dedim ya, kahraman olsam da zayıfım. İblis Kral’ı ne pahasına olursa olsun öldüreceğim.
Çünkü onu yenmezsek herkes acı çekecek, değil mi? Zehir işe yararsa zehir kullanırım; bize katılmaya yanaşırlarsa canavarlarla bile pazarlık ederim. Kim ne derse desin bunu başarmalıyım.”
Kahramana benzemiyordum; zaten gerçekten kahraman değildim. Bu yüzden yöntem seçmeden savaşmaya kararlıydım.
“Yalnız görünüşün değil, karakterin de kahramana benzemiyor. Peki niye bu kadar uğraşıyorsun? Buraya geri dönmeyeceğine göre kral olmak istemiyorsun, değil mi? Amacın ne?”
Bana tuhaf bir şey görmüş gibi bakıyordu.
“Amacım İblis Kral’ı yenmek. Sonrasını hiç düşünmedim. Yenebileceksem canımı vermeyi bile kabul ederim... Hayır, belki de böylesi daha iyi olur.”
İblis Kral’ı öldürüp onunla birlikte ölürsem kimse Ares’in kahraman olduğundan şüphe etmezdi. Belki asıl istediğim gelecek buydu.
“Olmaz!”
Prenses Alexia öfkeden kıpkırmızı olup parmağını bana doğrulttu.
“Ares Schmidt! Aklından neler geçiyor senin? Kahramanla İblis Kral’ın birbirini öldürdüğü nerede görülmüş? Böyle karanlık bir kahramanlık hikayesi olmaz! İyi dinle. Kahramanın görevi İblis Kral’ı öldürmek ve sonra saraya geri dönmek!”
Konuşması öylesine on iki yaşındaki bir kıza benziyordu ki istemeden güldüm.
“Ama dönersem benimle evlenmek zorunda kalacaksın. Bu seni zor durumda bırakmaz mı?”
Böyle söylesem de saraya dönüp bu kızın büyüdüğünde nasıl güzelleşeceğini görmeyi istiyordum.
“Ş-şey, evet, bu sorun olur ama... önemli değil! Bir yolunu bulurum! Sen bana söz ver! İblis Kral’ı öldürüp sağ salim döneceksin! Bu bir prensesin emridir!”
Yüzünde biraz kaygılı bir ifade olsa da bir kraliyet mensubu gibi bana emir verdi. Çok sevimli görünüyordu.
“Peki. Söz veriyorum. İblis Kral’ı yeneceğim ve kendim de sağ kalacağım.”
‘Sağ salim döneceğim’ demek yerine bilerek ‘sağ kalacağım’ demiştim.
“O zaman sen de sevdiğin biriyle evleneceksin, Prenses Alexia. Herkes mutlu olabilsin diye savaşa gidiyorum. İblis Kral ortadan kalktıktan sonra istemediğin bir evliliğe zorlanmanı hiç istemem.”
“...Anlaştık. Sen sözünü tutarsan ben de tutacağım.”
Yüzündeki ifadeyi gizlemek için başını çevirerek böyle söz verdi.