Bu ikinci eserim. Önceki eserimde gördüğüm eksiklikleri göz önünde bulundurarak bu kez kısa tutmayı amaçladım.
Bu ülkenin kraliyet soyu kadınlar üzerinden devam ederdi.
Söylendiğine göre bu soy, başlangıçta Tanrı’ya hizmet eden tapınak rahibelerinden geliyordu. Kraliyet ailesi, her dönemin nüfuzlu erkeklerini damat olarak kabul edip kral yaparak soyunu korumuştu.
Damatlar kimi zaman ülkenin soylularından, kimi zaman başka ülkelerin kraliyet ailelerinden seçilirdi; ancak hemen her zaman asil bir soydan gelmeleri beklenirdi.
Bunun tek bir istisnası vardı.
Kahraman.
Belirli aralıklarla ortaya çıkıp insanların dünyasını yok etmeye çalışan İblis Kral… Kahraman, işte o İblis Kral'ı yenen kişiydi. Bu ülkede kahramana ödül olarak krallık makamı vaat edilirdi. Kraliyet ailesi de kahramanı bünyesine katarak hüküm sürme hakkının meşruiyetini korur ve dünyayı kurtarmış ülke olmanın saygınlığıyla övünürdü.
Kraliyet soyu böylece varlığını sürdürmüştü.
Derken on beş yıl önce bu dünyada bir İblis Kral ortaya çıktı. İblisler adı verilen güçlü bir türün hükümdarıydı. İnsanların taptığı Tanrı’ya düşmandı ve onun kulları olan insanları yok etmeye çalışıyordu.
Çetin savaşların sonucunda dünyanın yarısı çoktan ele geçirilmişti; bu ülke de istiladan nasibini alıyordu.
İşte o sırada kahraman ortaya çıktı.
Kimin kahraman olacağı önceden bilinmezdi ama kahramanlara çoğu zaman kahin denilen biri yol gösterirdi.
Kahin hiç beklenmedik bir yerde belirir, kehanetini bırakır ve yine bilinmeyen bir yere giderdi. Gerçekte kim olduğu bilinmiyordu.
Bu kez dört yıl önce ülkenin küçük bir köyünde ortaya çıkmış ve bir kahramanın geleceğini haber vermişti.
Kehanette sözü edilen kahraman, ülkenin kahraman yetiştirme kurumu olan Falm Akademisine girip yeteneğiyle öne çıktı. Dönemin diğer kahraman adayları olan Kılıç Azizi Leon'u, Azize Maria'yı ve Bilge Solon'u grubuna kattı. Şimdi de kraliyet sarayına davet edilmişti.
Ben bu ülkenin prensesi Alexia'yım. Kahramana verilecek ödül de benim.
Babamın kahramandan pek hoşnut olmadığı anlaşılıyor.
Ona göre kahramanın “statüsü düşük”, “gösterişsiz bir adam”dı; ayrıca “Keşke kahraman Leon olsaydı,” deyip duruyordu.
Annem olan kraliçe, büyükannem ölür ölmez tapınağa girip rahibelik görevini devraldığı için burada değil. Bu ülkenin prensesleri eşleri olacak kralı seçip çocuk sahibi olduktan sonra rahibe olarak tapınağa girer ve hayatlarının kalanını ülkelerine adarlar.
Kılıç Azizi Leon, nüfuzlu bir kont ailesinin gelecek varisiydi. Hem becerisi hem de soyu kusursuzdu. İblis Kral ortaya çıkmasaydı muhtemelen benim eşim o olurdu.
Önceden görüştüğümüzde kendisi de bunun farkındaydı; ama Büyük Rozorov Ormanı'ndaki savaştan sonra “Kahraman ben değildim,” diyerek kendi isteğiyle geri çekildi. Kral da dahil çevresindeki herkes buna hayıflanıyordu.
Benim içinse hiçbir önemi yoktu. Elbette Leon takdire değer bir insandı. Ancak sonuçta kendi evliliğim konusunda benim söz hakkım yoktu. Öyleyse kahramanın kim olduğu da umurumda değildi.
Küçüklüğümden beri derslerime, kılıç eğitimine ve biniciliğe emek vermiş, çevremdekilerden yeteneklerim için övgü almıştım. Buna rağmen kendi geleceğime bile karar veremiyordum. Bu ülkede prenses olmak düpedüz bir lanetti. Üstelik kraliyet ailesinde bugüne dek bir kez olsun erkek çocuk doğmamıştı. Keşke prens olarak doğabilseydim; o zaman hiç değilse biraz daha iyi bir hayatım olabilirdi.
Ben bunları düşünürken huzura kabul töreni başladı ve kahraman taht salonuna girdi.
Babam kral, kahramanın Büyük Rozorov Ormanı'ndaki başarılarını övdü, ona ödüller verdi ve kendisini resmen kahraman olarak tanıdı.
Böylece Kahraman Ares doğmuş oldu.
Ben de kendisine ödül olarak takdim edildim.
“Bu kızım Alexia. İblis Kral'ı yendiğinde seni Alexia'yla evlendirip bu ülkenin bir sonraki kralı yapacağım.”
Salonda hafif bir uğultu yükseldi. Bu bir gelenek olsa da soylular arasında düşük statülü birinin kral olmasına karşı çıkanlar vardı.
Ne var ki kahraman da hayatını ortaya koyuyordu. Böyle bir ödül olmasaydı kim kendi isteğiyle İblis Kral'ın topraklarına girip onu öldürmeye çalışmak gibi gözü kara bir maceraya atılırdı? “Kahraman” gibi kulağa hoş gelen bir sözle süslüyorlardı ama aslında ondan beklenen, İblis Kral'a suikast düzenlemesiydi.
Bu suikastın başarı şansını artırmak için kahramana verilecek ödülün onu olabildiğince gayrete getirmesi gerekiyordu.
Dünyanın yok olması benim de işime gelmezdi.
O yüzden bu kahramanın elinden geleni yapması şarttı.
Bunu sağlamak için nasıl davranmam gerektiğini bildiğimi sanıyordum.
Diz çökmüş kahramanın yanına yürüdüm ve şöyle dedim:
“Kahramanım, lütfen İblis Kral'ı yenip dünyayı kurtarın. Dönüşünüzü bekliyor olacağım.”
Henüz on iki yaşındaydım, yani biraz küçüktüm; yine de güzel olduğumu ve karşımdakini memnun etmek için nasıl davranmam gerektiğini biliyordum.
Dünyayı kurtarmasını gerçekten istiyordum ama dönüşünü bekleyeceğim kısmı yalandı.
Kahraman sıradan görünüşlü genç bir adamdı. Hafifçe dağınık kestane rengi saçları, saçlarına uyumlu kahverengi gözleri vardı. İyi çalışılmış bir bedeni olduğu belliydi ama boyu posu ortalamaydı; göze çarpan hiçbir özelliği yoktu.
Yüzünde sıkıntılı bir ifadeyle yalnızca benim duyabileceğim kadar alçak bir sesle konuştu.
“Prenses, size söz veriyorum. İblis Kral'ı mutlaka yeneceğim.”
Nazikçe gülümsedi.
“Ama buraya dönmeyeceğim. O yüzden lütfen sevdiğiniz kişiyle evlenin.”
Dört yıl sonra kahraman, söylediği gibi İblis Kral'ı yendi. Ve bir daha geri dönmedi.
Aradan dört yıl daha geçti. Nihayet huzura kavuşan krallık, hayatını kaybeden kahramanı onurlandırmak üzere başarılarını yazılı kayıtlarda derleme çalışmalarına başladı.